Dit artikel is eerder verschenen als gastblog op ADHDer.nl

Goniometrie beheerst mijn leven. De kans is zelfs groot, dat ook jouw leven erdoor ingekleurd wordt. Laat het me uitleggen.

Hoe weinig er ook van je wiskundelessen is blijven hangen, het woord ‘soscastoa’ zal waarschijnlijk een belletje doen rinkelen, al klinkt het misschien zó zacht, dat het nauwelijks hoorbaar is. Het is een ezelsbruggetje, dat wij in de les moesten gebruiken bij het berekenen van de hoeken van driehoeken. Bij goniometrie dus. Het is droge stof, en je leest deze tekst vast niet om je wiskunde bij te spijkeren. Ik zal je de details besparen en het kort houden.

Goniometrie: centraal staan de sinus, de cosinus en de tangens. Deze drie onafscheidelijke begrippen bleken ook bekend te zijn bij mijn natuurkunde leraar. Ze worden namelijk gebruikt om te rekenen aan de golfbewegingen, die zoveel invloed op mij en andere ADHD-ers hebben: lichtgolven en geluidsgolven.

Licht en geluid vormen een groot deel van de prikkels, die iemand met ADHD zo moeilijk kan reguleren. Van alle kanten komen ze op mij af, en als een ware surfer probeer ik mij staande te houden op de golven van deze woeste zee. Soms zit ik in een flow, dan gaat het goed. Scherp en met een schijnbaar grenzeloze creativiteit denk ik de hele wereld aan te kunnen. Vol energie maak ik plannen en begin ik aan nieuwe projecten.

En dan is alles opeens teveel. Weg is het overzicht, weg mijn energie. Mijn motivatie, eerst nog zo sterk, is vervlogen. Mijn frustratie groeit. Ik ben overprikkeld geraakt en hierdoor zó teleurgesteld in mijzelf, dat ik dreig te verdrinken in een oceaan van depressie en angst.

Maar ik wil graag eindigen met een positieve noot. Golfbewegingen zijn periodiek: de beweging herhaalt zichzelf. Wanneer dus het dieptepunt bereikt is, zal de lijn weer gaan stijgen.

“You can’t stop the waves, but you can learn to surf ” – Jon Kabat-Zinn